Ekklesia Leiden

Inspiratie online

Hoe blijven we in deze tijd via de website met elkaar verbonden?

Wie dat wil, stuurt een tekst, een gedicht een (link naar een) lied, of een korte overweging naar: webmasterekklesia@gmail.com. Items worden op de website geplaatst, wij mogen erin delen en weten ons ook nu op deze manier als gemeenschap verbonden met elkaar.

Gemeenschap-zijn in tijden van corona

Praktisch

Kindernevendienst@Home

Beste kinderen uit de Ekklesia,

Het is een heel rare tijd. Er is nu geen school en alle clubjes gaan ook niet door – en er is nu ook geen kerk.  

We kunnen dus niet verder werken aan ons kinder-veertigdagenproject en we kunnen niet verder schilderen aan het drieluik, waar we zo mooi aan zijn begonnen.  

Het zou echt jammer zijn als we dat mooie drieluik nu helemaal niet af kunnen maken.  

Daarom willen wij jullie vragen of jullie thuis aan het drieluik verder willen werken. Jullie kunnen elke week thuis iets tekenen of knutselen. Later – als er weer kerk is – gaan we dan samen alles op het drieluik plakken.  

Wil je weten wat je dan kunt maken? Houd daarvoor de nieuwsbrief en/of de website van de Ekklesia in de gaten (www.ekklesialeiden.nl). Daar staat elke week op zondag een nieuw teken- of knutselidee. Samen met een verhaal en misschien met nog meer ideetjes. Er is dus elke zondag iets voor jullie ouders én iets voor jullie kinderen. Zo kunnen jullie ook thuis samen vieren en ook thuis verder gaan met het veertigdagenproject.  

Is dat alles? Nee! Want kerk-zijn, dat doen we met elkaar. Ook in deze rare tijd. Heb jij misschien zelf een tekst, of een (strip)verhaal, of een tekening of een filmpje of een gebed of nog iets anders wat je met alle kinderen en grote mensen in de Ekklesia wilt delen? Heel graag! Stuur het naar webmasterekklesia@gmail.com, dan wordt het op de website geplaatst.  

En maak ook een foto van wat je hebt getekend of geknutseld en stuur dat op. Dan hoeven wij niet zo lang te wachten tot we het kunnen bewonderen! 

Wij zijn benieuwd naar jullie bijdragen! 

Wij wensen jullie toe dat deze rare tijd nu ondanks alles ook een goede tijd zal zijn. En wij wensen jullie en de mensen om jullie heen het beste. 

 Groetjes, 

Marieke, Inka, Tessa, Pieter, Joost, Roos, Willeke, Stefan, Janet, Petra, Wim, Rob, Jan en Christiane (de leiding van de kindernevendienst en de Ekklesia-kunstenaars van het drieluik) 

Met elkaar verbonden blijven in tijden van corona

Lieve mensen,

We maken een bijzondere periode door. Veel mensen zijn bezorgd over de eigen gezondheid en die van anderen. Door de maatregelen die nu gelden kunnen we elkaar niet meer op de gewone manier ontmoeten; onze zondagse vieringen en ook alle andere activiteiten zijn afgelast of ze vinden op een andere manier plaats, bijvoorbeeld via de digitale media.
De oproep vanuit de overheid om sociale contacten zoveel mogelijk te beperken, zorgt ervoor dat veel mensen meer dan ooit aan huis gebonden zijn. Dat kan voor praktische problemen zorgen en  het gemis aan contacten kan juist nu extra voelbaar zijn.

In deze tijd zijn er ongetwijfeld ook in onze Ekklesiagemeenschap zowel mensen die misschien wel wat steun kunnen gebruiken en anderzijds mensen die zich afvragen wat zij nu voor een ander kunnen betekenen. En natuurlijk is het meestal niet zo zwart wit. Als mens zijn wij immers allebei. Wij zijn allemaal behoeftig. En wij hebben iets te geven. Misschien vindt u het bijvoorbeeld wel fijn als nu even iemand wat boodschappen voor u kan doen. Maar wilt u wel graag weer een ander gaan bellen…

Heeft u zelf misschien een idee hoe wij in deze tijd gemeenschap kunnen zijn met elkaar? Of een idee hoe u vanuit de Ekklesiagemeenschap een ander zou willen ondersteunen? Of zou u het prettig vinden om vanuit onze gemeenschap nu op de een of andere manier steun te krijgen? Of allebei? Wij zijn benieuwd naar alle ideeën en naar alle wensen. Creativiteit genoeg in ons midden!

Hierbij hoeven wij als Ekklesia uiteraard niet alle wielen zelf uit te vinden, er zijn immers reeds tal van initiatieven ontstaan, zowel landelijk als ook initiatieven van buren, waar wij graag op wijzen en waar wij zelf aan mee kunnen doen of gebruik van kunnen maken.

Wij zijn benieuwd. En wij zullen dan wel kijken of wij iets kunnen beginnen, verbinden of faciliteren.

Hartelijke groet, Marijke Nuiver (marijkenuiver@gmail.com) en Christiane van den Berg (christianevandenberg@ekklesialeiden.nl)

Contact

Hoe kunnen we nú gemeenschap zijn met elkaar en elkaar nabij zijn? Gelukkig is er in deze tijd naast fysieke ontmoeting ook de mogelijkheid elkaar op andere wijze te ontmoeten. Velen van u zullen vermoedelijk contacten met anderen onderhouden. En ook onze bezoekersgroep, die nu al veel telefonisch contact heeft met mensen uit onze gemeenschap, kan hierin een rol spelen. Als u contact op prijs stelt of denkt dat iemand anders dat doet kunt u dat laten weten aan Marijke Nuiver: marijkenuiver@gmail.com

Inspiratie

Warmte als liefdevolle energie – van Hans

We leven in een coronacrisis en in een eenzaamheidscrisis. Premier Mark Rutte en koning Willem-Alexander noemden in hun prima toespraken tot ons als volk van Nederland ze allebei, ze als het ware typerend als de uitdaging van nu. De koning vroeg daarbij ook aandacht voor drie dingen, namelijk alertheid, solidariteit en warmte. Het is wel een beetje de vraag of de m.i. echt noodzakelijke maatregelen om het coronavirus in te dammen, het ons wel gemakkelijk maken het eenzaamheidsgevaar het hoofd te bieden. Los daarvan geef ik echter graag wat aandacht aan wat de koning in de trits in zijn speech de laatste wenselijkheid noemde: warmte.

            Vaak staan we er niet bij stil, dat voor anderen niet alleen onze daden belangrijk kunnen zijn, maar ook onze attitude jegens hen, inclusief onze woorden en energie. Woorden kunnen warm zijn, maar ook koud, ja ze kunnen zelfs diep kwetsen, soms onbedoeld, maar niettemin hard aankomen. Zeker in een tijd waarin het ‘gelijkhebberig redeneren’ en ‘het kritisch jegens elkaar zijn’ hoog scoren, speelt dit. Zelfvertrouwen en niet al te gevoelig zijn lijken daarom in deze moderne tijd geen overbodige luxe volgens psychologen. Helaas hebben we ook zelf niet altijd genoeg zelfvertrouwen. We zien dat soms wel bij onszelf, maar te weinig bij de ander helaas, dus er geen blijk van gevend dat ook anderen kwetsbaar kunnen zijn. Door het coronagevaar heerst er bovendien extra angst bij ons. Sommige politici spelen er zelfs, zoals bleek bij het recente Kamerdebat, op in. Een kritisch Kamerdebat is goed, maar ook daarbij is het immers goed te bedenken dat het de toon is die de muziek maakt. Ministers treden niet voor niets terug, ook al kan oververmoeidheid daarbij mede een rol hebben gespeeld. Wat we in deze tijd en zeker nu met de coronacrisis nodig hebben, is elkaar innerlijk versterken, in plaats van anderen psychologisch verzwakken, ook al is het maar met kritiek in houding en in woord. Innerlijk versterken? Ja anderen laten merken of het gevoel geven dat ze er mogen zijn. Ieder mens heeft immers waarde. Nelson Mandela zei eens: “Als ik iemand iets goeds zie doen, geef ik hem of haar een compliment en als ik hem of haar iets fout zie doen, bied ik mijn hulp aan’.

            Warmte kun je ook vertalen met liefdevolle vriendelijkheid, een bekend begrip of waarde van Boeddha. Warmte is in wezen een vorm van liefde. Mensen zijn daar gevoelig voor, al is het maar in de vorm van een een warme glimlach, een (stevig) schouderklopje of een attent telefoontje. Het behoeft geen nader betoog dat dit alles ook vandaag geldt, nu sociale bijeenkomsten, ja zelfs kerkdiensten en ook het marktgebeuren tot het minimum worden beperkt. Elkaar lichamelijk warmte geven kan vandaag minder goed of moeilijk, gezien de voorschriften afstand te bewaren. Laten we daarom ons best doen elkaar in innerlijke of geestelijke zin liefdevolle warmte te geven. Wie weet hoe creatief de coronacrisis ons daarin nu maakt. Misschien is die dan nog ergens goed voor. Mogelijk kan die warmte-uitstraling ons tevens helpen te midden van de uitdagingen van nu positief te blijven en de moed er in te houden.

Haiku - Van Desirée

ik ging op weg naar
naar God mag weten waar om
om ooit op een dag

Kind in mij – van Desirée

Indringers – Van Rob

tekening – van Vera

Van Jacqueline

Telkens komen bij mij de eerste regels van dat prachtige liedje van Ramses Shaffy naar boven: het is stil in Amsterdam, de mensen zijn gaan slapen…. (te beluisteren via bijv. Spotify). Vanmorgen leek het hier op straat ook zo stil.

Kijk ik normaal gesproken elke morgen naar buiten dan zie ik huppelende kinderen op de stoep, ouders met bakfietsen vol voorbij komen, veel auto’s die langs razen.
In de buurt immers drie lagere scholen. Vanmorgen was het stil in Leiden. Een stilte die we niet meer gewend zijn.

Een merel in mijn sierappelboom, ik verbeeld me dat dit dezelfde merel is als vorig jaar. Hij vloog toen volhardend tegen mijn ruiten aan. Nu er vogels (sperwers?) op het raam zijn geplakt, doet hij dat niet meer. Maar hij trakteert me wel op zijn lied. Heel goed te horen door de rust buiten.

We gaan door een lastige en bizarre tijd als mensen. Laten we elkaar geestelijk vasthouden en proberen te genieten van wat de natuur ons schenkt.
Ik wens iedereen een mooi merel lied toe.

Veel lieve groeten, Jacqueline

 

Hoe kan ik een betekenisvol leven leiden, Van Henk

Ik kwam op Nieuw Wij een interessante boekbespreking tegen, die ik de moeite waard vond om te delen

https://www.nieuwwij.nl/achtergrond/hoe-kan-ik-een-betekenisvol-leven-leiden/

Psalm - van Wim

 

O, hoe gebrekkig sluiten de grenzen van de mensenstaten!

Hoeveel wolkjes drijven straffeloos over,

hoeveel woestijnzand sijpelt niet van land naar land,

hoeveel steentjes rollen niet in provocerende sprongetjes

bergafwaarts naar vreemde landerijen.

Wislawa Szymborska

Einde en begin, pagina 193, verzamelde gedichten, uitgave Meulenhoff 2019

 

korte gedachte

Laten wij vooral alle grenzen open houden, hoeft niet fysiek.

Laten we alle steentjes laten rollen, corona mag niet ons zicht niet belemmeren.

Laten we ook oog houden voor migratie, klimaat en nieuwe dictaturen.

Vooral blijven letten op alle vormen van nieuwe solidariteit.

 Wim

Rondje Roomburgerpark - van Bep

Het broedseizoen is uitgebarsten:

Licht, zon, eindelijk lente!

Populieren laten hun rode katjes vallen

en een aardhommel bromt luid.

Speenkruid staat in volle bloei,

voorzichtige dotters in knop.

“Mij spreekt de blomme een tale”.

Koolmezen zingen creatief met slechts twee tonen.

Ook Corona bedwingt het voorjaar niet!

Zacht groen duwt zich met kracht uit de grond.

Midden in de sloot

komt de burcht van de meerkoeten op hoogte.

Forsythia, narcis, kornoelje en sleedoorn

houden lentemodeshow.

Zachtroze bloesem langs het pad

overvloedig subtiel.

Levenskracht, licht op onze weg –

nodig als brood na deze grijze winter.

Ik drink het in als een spiritueel zonnepaneel:

Gods eigen energie!

De kunst van langzaam leven - van Klazien

 Als we luisteren naar het ritme van de aarde, 
als we de seizoenen, de overgang van winter naar lente, 
van dag naar nacht ernstig nemen, 
dan ontkomen we er niet aan om langzamer te leven, 
om de deugd van de traagheid te leren.
Het gaat hier niet om traagheid als gebrek aan ijver,
als lusteloosheid of luiheid.
Dit zou voorbijgaan aan de kracht, aan de energie van de schepping.
Het gaat hier om eerbied voor de dingen die als schepping op ons afkomen.

Willen we de volheid er van beleven,
willen we de energie werkelijk inzetten voor het goede, 
willen we  meer beantwoorden aan het mens zijn,
dan moeten we ons veel meer oefenen in de kunst van het langzame leven.

Dat betekent dat we niet op drie plaatsen tegelijk willen zijn en niet drie dingen tegelijk willen doen,
dat we minstens één halve dag per week,
minstens een dik half uur per dag niet werken,
stoppen en stilstaan, met milde open aandacht,
zonder oordelen, zonder iets te willen bereiken.

Het betekent ook dat we leren aanvaarden wat we niet veranderen kunnen en het geduld hebben om te zien wat we wel veranderen kunnen. 

Het betekent dat wij ons concentreren op één zin, 
op één ademhaling om die rust te hervinden en veel bewuster de tijd te beleven.

Het betekent tenslotte dat we veel meer aandacht hebben voor ieder mens, 
voor ieder ding om ons heen en voor onszelf.
In een wereld, een maatschappij, in ons onderwijs lijkt dit bijna onbegonnen werk…

We zouden elkaar hierbij kunnen helpen.

 

Thomas Merton

Zomaar wat gedachten op maandagmorgen 16 maart 2020

Buiten een zondagse stilte,
maar geen kerkklokken.
Weinig verkeer in de straten,
weinig verkeer in de lucht.

Op de radio: geen files.
Geen files, hoelang is het geleden dat we dat hoorden?

Gaan we door deze crisis een stukje van onze klimaatdoelen realiseren?
Is het de moderne versie van de zondvloed?

Een lege agenda,
tijd om andere dingen te doen,
lezen, wandelen, werken in de tuin,
lente!

Laten we, naast onze zorgen, vooral genieten van de tijd die we hebben om stil te staan bij andere dingen.

 

Paulien

oproep

Ruim een jaar geleden waren wij als Ekklesiagemeenschap betrokken bij de doorgaande viering in de Bethelkapel die het Armeense gezin Tamrazyan voor uitzetting moest beschermen. Een bijzondere ervaring. Ook omdat wij toen met elkaar een manier van vieren hebben gevonden en beproefd die wij als uiterst waardevol hebben ervaren. Vieringen die wij helemaal samen vorm hebben gegeven. Iemand uit ons midden stond op en deelde iets, een gedicht, een tekst, een korte overweging, een gebed. Daarna stilte, misschien een lied en dan stond er weer iemand op om iets te delen. De bijdragen en de volgorde waren niet afgestemd op elkaar. En toch klopte het… op heel bijzondere wijze.

Nu, ruim een jaar verder, kunnen wij door het corona-virus onze vieringen even niet op de gebruikelijke wijze houden. Zou het een idee zijn om op een Bethel-kapel-achtige manier via de website met elkaar verbonden te blijven? Iedereen die dat wil die stuurt een tekst, een gedicht een (link naar een) lied, of een korte overweging naar: ……. En alles wordt op de website geplaatst en wij mogen erin delen. En weten ons op deze manier ook nu als gemeenschap verbonden met elkaar.

Dit gedicht van Corja Menken-Bekius als een aftrap van mijn kant. Een gedicht bij de vroege lente die wij nu om ons heen ervaren. En misschien een bemoedigend gedicht in deze weken…

Met een hartelijke groet,

Christiane

Vertrouwen

 

Ik zie haar eerste bloei

nog op het kale hout

en vraag bezorgd

vanwaar die vroege groei

de nachten nog zo koud

 

de boom zegt niets

maar bloeit mij aan

alsof haar zachte kracht

de strengste vorsten

zal weerstaan

ook deze nacht.

 

Corja Menken-Bekius

 

Samenwerkingen

Onze partners

Ekklesia Leiden

Lid worden

Wil je lid worden van de vereniging van de Ekklesia Leiden? De contributie bedraagt €25,00 per jaar.

Meer over lid worden van Ekklesia Leiden