Liturgische schikkingen 1e halfjaar 24

Liturgische schikking, foto, floriografie en beheer webpagina:

Monique van der Gaag

Thema: Beloken Pasen

Voorganger/ liturg: Japke van Malde

Floriografie of wat de bloemen ons te zeggen hebben:

Tussen Pasen en Pinksteren is de liturgische kleur wit van licht en feest. De witte vogel op het BloemenHoofd verwijst al naar de Geest van Pinksteren. Groen zijn de haren als teken van hoop. Groen blijft de conifeer het hele jaar door en geldt daarom als symbool voor het eeuwige leven. Eucalyptus geeft bescherming. Laurier staat voor overwinning (de dood overwonnen?) Asparagus is het symbool voor vernieuwing. De pupillen zijn van goud en de lippen ook. Goud is de kleur van God. Het gelaat van het BloemenHoofd is bedekt met vrouwelijk klimopblad als teken van trouw. De wimpers zijn van hulst, wat staat voor lijden. Witte rozen als teken van liefde en witte anjers of Dianthus als goddelijke bloemen. Ook de Zuidenwindlelie is wit en draagt de poëtische naam ‘jacinthe del pater noster’. Gypskruid heet ‘Baby’s Breath’ en de kleine witte Chrysantjes met hun groene hart staan voor een lang leven.

Guillaume van der Graft is het alter ego van Willem Barnard, die het gedicht Vragenderwijs in 1950 schreef. ‘De man met de vogel op zijn hoofd is de drager van de Geest, de eerstgeborene van een nieuwe schepping. Hij is de middelaar die hemel en aarde verbindt, die in de wirwar van het bestaan een begaanbare weg wijst en met de taal van de liefde het zwijgen verbreekt.’[1]

—–

[1]Citaat van: https://www.kerkinstad.nl/nl/story/epifanie

Uit de liturgie:

Voor mensen die hopend (…) door het leven gaan.[1] Zend Uw licht en uw trouw. (…) Sacrament van hoop, dat niets onmogelijk is bij u.[2] Leg uw woord op ons hart.[3]

Er is alleen een visserman (…) die draagt op zijn hoofd een vogel.[4]

Ik zal er zijn.[5]

—–

[1] Oecumenische liedbundel Zangen van zoeken en zien, lied 170 ‘Voor mensen die naamloos’ (tekst H. Jongerius, muziek J. Raas) Lucas 24:13-35.

[2] Uit het Tafelgebed: ‘Zoudt Gij ooit mij beschamen’ (t. H. Oosterhuis, m. A. Oomen).

[3] ZZZ-bundel, lied 303 ‘Onze Vader verborgen’ (t. H. Oosterhuis, m. T. Löwenthal). En in het hart zetelt de liefde.

[4] Uit de slottekst een fragment uit het gedicht ‘Vragenderwijs’ van Guillaume van der Graft.

[5] ZZZ-bundel, lied 196 ‘Wat vrolijk over u geschreven staat’ (t. H. Oosterhuis, m. A. Oomen).

Creatief en duurzaam hergebruik:

Robert van der Toorn schonk het Gypskruid en Monique van der Gaag de witte Chrysantjes met hun groene hart. Nieuw zijn de zwarte standaard, de witte vogel en het hoofd en Monique wil deze materialen daarom graag bij gelegenheid retour!

 

 

 

 

 

Liturgische schikking, foto, floriografie en beheer webpagina:

Monique van der Gaag

thema: Pasen en doop

Met vriendelijke hulp van Inka Zahn, Anneke Reinders als leiders m/v bij de Kindernevendienst en Wim Kuin (van de Kunstcommissie Ekklesia Leiden) stand-by. 

Floriografie of wat de bloemen ons te zeggen hebben:

Vandaag vieren we Pasen. De bloem, die bij Pasen hoort, is de narcis, want die groeit buiten als de lente begint. Als een nieuw begin. Zo is het ook met Jezus: hij is niet dood, hij leeft.

Deze narcis leeft ook en het is een heel bijzondere bloem, want hij heet namelijk Tête-a-Tête: de bloem kijkt naar het gezichtje van een andere bloem of het goed gaat. Dat is mooi: naar elkaar kijken, omzien naar elkaar. Dat gaan wij ook doen: het is traditie dat we in onze eigen viering een cadeautje maken als er een kindje gedoopt wordt, daarom steken we zo meteen allemaal een narcis én een gekleurd Paaskuikentje in dit ei-vormig bakje. Er zit ook een muziekdoosje in: zo kan de dopeling luisteren naar een fijne melodie.

Dopen gebeurt met water. Water dat leven geeft. Bloemen hebben ook water nodig om te drinken. We gaan in het hart van deze bloemen iets liefs tekenen voor het kindje dat gedoopt wordt: bijvoorbeeld een hartje dat staat voor liefde. Een groen hart betekent liefde voor de natuur, heel belangrijk.  En misschien een dier: een poes of een hond of een vogel. Het is fijn om lieve dieren om je heen te hebben. En lief zijn voor elkaar, geen ruzie maken: dus een vredesteken. Daarna vouwen we de bloemblaadjes voorzichtig dicht. Wanneer we de bloemen in het teiltje met water doen, komen ze open en zijn onze goede wensen te zien. Als dat geen mooi geschenk is?

We maken ook een geschenk om mee te nemen naar huis: in een eierdopje steken we een gekleurd Paaskuikentje en twee of drie narcissen, zodat ze het gezellig hebben met elkaar. Zie je hoe ze naar elkaar kijken? Een ei is het symbool van nieuw leven in de lente en een kuikentje komt uit een ei.

Vrolijk Pasen allemaal!

Creatief en duurzaam hergebruik:

Het rood met witte stippen-eierdopje komt uit het keukenkastje van Monique van der Gaag, de overige eierdopjes voor de Blije Bijbelse Bloemenles en het teiltje voor de ‘waterbloemen’ komen uit de Kringloop in Noordwijk, het schattige ei-vormige bakje met muziekdoosje kwam via de Weggeeftafel van Hester Scheltens in de vazenkast van Monique terecht en gaat er nu op een nette manier weer uit…

 

 

 

 

 

Liturgische schikking, foto, floriografie en beheer webpagina:

Monique van der Gaag

thema: Pasen en doopviering

Voorganger/ liturg: Owe Boersma

Floriografie:

Met Pasen is de liturgische kleur wit met als betekenis Licht en feest. Uit het duister is daar opeens  – alsof hij daar altijd al was – een oogverblindende witte bloemenbol met ontelbare witte bloemetjes van de ‘Jacinthe del Pater nostro’ en witte Chrysanten. In China draagt deze bloem de naam ‘het wezen van de zon’. In de Christelijke symboliek staat de zon voor God.

Uit de bloemenbol groeit een kronkelige tak van de wilg: een Paastak vol nieuw jong blad. De wilg staat symbool voor een nieuwe geboorte of een wedergeboorte.  

Uit de liturgie:

Wij zagen niets. Jij riep: “Ik zal er zijn.” Op licht en schaduw, bomen aan de bron, op stilte leek die naam. (…) Vroeg in de morgen, donker was het nog, zijn wij gegaan een keer. De route van het licht. Een gloed van liefde schroeide ons gezicht. (…) Met niets dan in ons hart: “Ik zal er zijn.”[1] Dat ik licht ontvang, naar de zon verlang, God zij dank.[2] U bent de bron van leven, u bent liefde.[3]

—–

[1] Lied: ‘Vroeg in de morgen’ Hebr 11:28-29 (t. H. Oosterhuis, m. A. Oomen).

[2] Maria de Groot, uit Liedboek der Kerken, nr. 714.

[3] Uit het Taizélied: ‘Tu sei sorgente viva‘.

Creatief en duurzaam hergebruik:

Het onzichtbare zilverkleurige schaaltje, waarop de Bloemenbol rust, komt uit de vazenkast van Monique van der Gaag.

 

 

 

 

 

Liturgische schikking, foto, floriografie en beheer webpagina:

Monique van der Gaag

Serie: Wat heeft Marcus ons te zeggen?

Thema: Het dochtertje van Jaïrus

Voorganger: Ad van Nieuwpoort

liturg: Owe Boersma

Floriografie:

Zijn het toefjes slagroom of zijn het witte roosjes en roosjes in knop als teken van liefde? Halve schijfjes gedroogde sinaasappel op de taartrand staan symbool voor de zon en het leven. Taart en puntje hebben drie lagen: groen, goud, groen.

Goud is de kleur van de zon en van God. Goud is ook het taartvorkje. Groen is de kleur van de hoop. Een laag groen Klimopblad bedekt de bloementaart als teken van trouw, omdat deze plant zich met hechtwortels overal aan vasthoudt.

Naast de goudkleurig gespoten bessen van de Klimop staan Blauwe Druifjes met hun witte ‘bolle buikjes’ als teken van kracht en vertrouwen. De witte bloemetjes van de Waxflower staan voor eeuwige Liefde. Lichtgroene en donkerrode Anjers gelden als Bloemen van God.

Uit de liturgie:

Hij (Jezus) zei tot haar: “Dochter, jouw vertrouwen heeft je gered.”[1] God die mij vasthoudt.[2] Klimmende zon, licht dat ons laadt met licht, liefde die liefde wekt.[3] Wij worden wakker van het eerste licht. (…) Dan zal ik leven.[4]

——-

[1] Marcus 5:34 (vertaling Ad van Nieuwpoort).

[2] Oecumenische liedbundel Zangen van Zoeken en Zien, lied nummer 594: ‘Lied van de stem’ (t. H. Oosterhuis, m. Rik Veelenturf) Genesis 4:9.

[3] Lied: ‘Klimmende zon’ (t. H. Oosterhuis, m. A. Oomen).

[4] Lied: ‘Dan zal ik leven’ (t. H. Oosterhuis, m. B. Huijbers/ A. Oomen).

Creatief en duurzaam hergebruik:

Lia van der Laan schonk de (taart)schaal met de handvatten van touw en Monique verfde hem goud. Ook het vorkje verfde ze goud. Vorkje en gebaksbordje komen uit de vazenkast van Monique.