Agenda

Lezingen: Lucas 11:37-41 en Johannes 2:1-11

“Plassen en handen wassen!” riep mijn moeder altijd voor het eten. Achteraf blijkt dat dat tot de geloofsopvoeding behoorde.

Het water … wijn geworden!, roept Johannes uit. Poëzie die een metamorfose bezingt. De Bijbel laat zich lezen als het boek van de metamorfosen. Chaos wordt bewoonbare aarde, de woestijn bloeit als een roos, doven horen, blinden zien, doden worden opgewekt. Het is een dominant thema in de hele cultuur, van Ovidius’ Metamorfosen tot Kafka’s Verwandlung. Het is ook een dominant thema in de cultus, de liturgie: brood en wijn worden lichaam en bloed van de Messias, geesten worden uitgedreven, een bijeengeraapt clubje mensen wordt gemeente van de Messias.

Wat betekent dit alles? Het zal uiteindelijk blijken om onze eigen metamorfose te gaan: wie zijn handen wast staat voor de vraag: en hoe staat het met mijn ethiek?

Al in hoofdstuk 1 van Marcus drijft Jezus demonen uit, het is zo’n beetje het eerste dat hij doet.

In de meeste kerken waar ik mij beweeg, wordt niet graag over dit thema nagedacht of gemediteerd. Een Afrikaanse collega-predikant maakte mij er eens met een glimlach attent op dat Westerlingen als ik graag met een boog om dit aspect van Jezus optreden heen lopen. Die gêne kende hij niet!

Aan de hand van de uitdrijving van een legioen boze geesten (Lucas 8:26-59) wagen we ons die wondere wereld in, om te zoeken wat dit handelen van Jezus ons nu en hier te vertellen heeft. Begrijpen we de achtergrond? Gaat het om transformatie? Om bevrijding? Waartoe toch?

Gevraagd naar een thema uit het Tweede Testament binnen de serie “Wonderen”, schoot mij als eerste het verhaal te binnen dat Marcus ons vertelt over Jezus’ eerste openbare optreden met zijn kersverse leerlingen erbij (Marcus 1 vers 21 t/m 28). Op sabbat in een synagoge schreeuwt een man, bezeten door een onreine geest, naar Jezus. Als Jezus hem streng heeft toegesproken, doet de onreine geest de man stuiptrekken en verlaat hij hem met een schreeuw. Een wonder? Als we Jezus’ missie nader bekijken en naast een grove analyse van onze tijd leggen, dan is onze uitroep misschien wel: moge dit wonder (de basisveronderstellingen ervan) ons nieuwe normaal worden!